Imię żeńskie · 4036 nadań w 2024 (miejsce 4)
/ˈlaw.ra/ · LAU-ra
Laura wywodzi się od łacińskiego słowa laurus, czyli „laur, drzewo wawrzynu”. Ponieważ w starożytnym Rzymie z liści wawrzynu pleciono wieńce dla zwycięzców, imię niesie skojarzenie z triumfem, chwałą i wyróżnieniem.
Imię ukształtowało się jako żeńska forma późnołacińskiego Laurus. Rozsławił je średniowieczny poeta Petrarka, który ukochanej Laurze poświęcił cykl sonetów. W Polsce upowszechniło się stosunkowo późno, a w ostatnich latach stało się jednym z modniejszych imion dla dziewczynek dzięki swojej międzynarodowej, melodyjnej formie.
Bezpośrednim źródłem jest łacińskie laurus — „wawrzyn, laur”, roślina symbolizująca w kulturze antycznej zwycięstwo i poetycką sławę.
| Mianownik (kto? co?) | Laura |
| Dopełniacz (kogo? czego?) | Laury |
| Celownik (komu? czemu?) | Laurze |
| Biernik (kogo? co?) | Laurę |
| Narzędnik (z kim? z czym?) | Laurą |
| Miejscownik (o kim? o czym?) | Laurze |
| Wołacz (o!) | Lauro |
Laura obchodzi imieniny: 17 czerwca, 19 października.
Laurka, Laurcia, Laurusia, Lala.
Imię ma niemal jednakową postać w wielu językach; pokrewne formy to Laure (francuski), Laura (włoski, hiszpański, niemiecki, angielski) oraz Lára (islandzki).
Lára Icelandic · Lowri Welsh
Laura należy w ostatnich latach do często wybieranych i rosnących w popularność imion dla dziewczynek w Polsce.