Imię męskie · 3715 nadań w 2024 (miejsce 9)
/sta.ˈɲi.swaf/ · sta-NI-sław
Stanisław to staropolskie imię dwuczłonowe, w którym pierwsza część wiąże się z czasownikiem „stać się” lub „stawać się”, a druga ze słowem „sława”. Całość odczytuje się więc jako życzenie, by jego nosiciel „stał się sławnym” lub „dostąpił sławy”.
Imię ma rdzennie słowiańskie pochodzenie i należy do najstarszej warstwy imion polskich. Jego rangę ugruntował kult świętego Stanisława ze Szczepanowa, biskupa krakowskiego z XI wieku, jednego z głównych patronów Polski. Przez stulecia nosili je królowie, duchowni i artyści, co uczyniło Stanisława jednym z najbardziej narodowych imion polskich.
Złożone z prasłowiańskich członów *stan- (związanego z „stać się, stać”) oraz *slava — „sława, chwała”. Należy do licznej rodziny słowiańskich imion zakończonych na -sław, takich jak Bronisław, Mirosław czy Władysław.
| Mianownik (kto? co?) | Stanisław |
| Dopełniacz (kogo? czego?) | Stanisława |
| Celownik (komu? czemu?) | Stanisławowi |
| Biernik (kogo? co?) | Stanisława |
| Narzędnik (z kim? z czym?) | Stanisławem |
| Miejscownik (o kim? o czym?) | Stanisławie |
| Wołacz (o!) | Stanisławie |
Stanisław obchodzi imieniny: 11 kwietnia, 8 maja, 18 września, 13 listopada.
Staś, Stasiek, Stasio, Staszek, Stachu, Stach.
Odpowiedniki w innych językach to między innymi Stanislaus (forma zlatynizowana), Stanislas (francuski), Stanislav (czeski, słowacki, rosyjski) oraz Stanislao (włoski).
Stanisław, niegdyś bardzo rozpowszechniony, w ostatnich latach przeżywa wyraźny powrót do łask wśród rodziców.